Gustave Lorentz en de Elzas, land van zuurkool en Riesling.

We rijden van de Pfalz zuidwaarts richting de Elzas, het land van Gustave Lorentz. Het landschap verandert. Het brede dal van de Rijn maakt plaats voor heuvels met veel bossen, niet mijn favoriete landschap, achter elke boom staat weer een andere.
Gustave Lorentz en de Elzas, land van zuurkool en Riesling. Gustave Lorentz




Wat gelijk opvalt, is dat in de Noordelijk Elzas aanmerkelijk minder wijn wordt gemaakt dan in de Pfalz en in de Zuidelijke Elzas. Pas boven Colmar vindt er weer op grote schaal wijnbouw plaats. Hier vind je in Bergheim ook Gustave Lorentz. Is er dan helemaal geen wijn? Jawel hoor, rondom Cleebourg liggen diverse wijngaarden. We kunnen zelfs even aanschuiven aan een wijnproeverij.

Weer op weg wordt onze aandacht getrokken door een bord over de Maginot-linie. Toch maar even rechtsaf, want als liefhebber van de bunkers van IJmuiden kunnen we deze bunkers natuurlijk niet aan ons voorbij laten gaan. Waarschijnlijk hebben we de verkeerde afslag genomen, geen bunker te zien. We stuiten echter op een vrolijk gezelschap ouderen. Ze spreken ons aan in het Duits en nodigen ons uit voor wat schnaps. We zijn verrast als het Fransen blijken te zijn. Weer blijkt dat de Elzassers maar moeilijk kunnen kiezen. Zijn we Duits of zijn we Frans en dit lijkt echt meer dan een simpel grensgevalletje.

We komen aan in Straatsburg en worden gelijk enthousiast, wat een prachtige stad is dit met veel historie en een duidelijke band met wijn. Je vindt dit terug in de benaming van een aantal straten als Rue du Vieux Marché aux Vins (kennelijk een oude wijnmarkt) en het Quartier des Tonneliers (waar wijnvaten werden vervaardigd) en de vele wijnwinkels waar een enkeling alleen maar wijn verkoopt van één wijnhuis.

We schieten een restaurant in voor de traditionele zuurkool met Riesling (verdient uiteraard met een hoofdletter te worden geschreven). Ik moet zeggen, dat er wel erg veel worst bij zit, bekende en onbekende. We vragen maar even na wat we op ons bord krijgen maar hebben daar gelijk weer spijt van. De uitleg wekt niet bepaald onze eetlust op: stop maar, want ik wil niet weten wat er nog meer in zit. Moedig beginnen we te eten, want we kunnen het altijd nog wegspoelen met Riesling. Onze zorg was uiteraard totaal overbodig, heerlijk gegeten, hooguit wat te veel, wat zeg ik, veel te veel.

Maar de combinatie zuurkool en Riesling is er echt één die staat.

Naar WIJNREIZEN .. of de pagina van .. Gustave Lorentz ..